Ahmed iz Iraka kaže: Neki učenjaci još uvijek pokreću pitanje bratstva između sunija i šiija – da li smo mi braća?
Odgovor šejha Tarifija:
Kada je riječ o šijama, ako pogledaš njihovu akidu (vjerovanje), ne uzimajući u obzir ono što oni tvrde i čemu se pripisuju, šije, kada su u pitanju djela i ibadet, oni su idolopoklonici, jer obožavaju asname (grobove, turbeta itd.), bez obzira što se pripisuju islamu. Nevjernici od Kurejšija u Meki su bili idolopoklonici pored toga što su se pripisivali vjeri Ibrahima i veličali Ismaila. Pored toga Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, to nije uzeo u obzir. Zašto? Zato što se u obzir ne uzima tvrdnja i pripisivanje nekome, nego se gleda na djela.
Tako i ovi danas koji se pripisuju ummetu Muhammeda, sallallahu alejhi ve sellem, pripisuju se Muhammedu, ali mu se suprotstavljaju u ibadetu (obožavanju).
Uzvišeni Allah kaže u Svojoj Knjizi: „A mesdžidi su Allahovi…“ Neki kažu da se pod pojmom mesdžid cilja na udove tijela kojima se čini sedžda, a drugi kažu da se misli na kuće (mesdžide). „Zato ne upućujte dove nikom mimo Allaha“, tj. nemojte činiti širk Allahu.
Svaki poslanik kojeg je Allah poslao svom narodu naređivao je da se obožava samo Allah.
Ovi (tj. šije) tavafe oko grobova i svetišta, počeli su hodočastiti njima i tražiti od njih mimo Allaha. Počeli su tražiti i moliti njih mimo Allaha, te su se vezali za to toliko da se na njihovim jezicima imena „evlija“ spominju više nego Allahova lijepa imena, pa govore: „O Husejne“, „O Alija“ i slično, traže pomoć od njih, vjeruju da su nepogrešivi i da čuju njihove dove mimo Allaha.
To je širk za kojeg smatram da je veći i više prisutan nego širk kod pagana među nevjernicima iz Kurejša. Bez obzira na to što se pripisuju islamu i na njega pozivaju jer i kurejšijski nevjernici su se pripisivali hanifijskoj vjeri, tj. vjeri Ibrahima i veličali su Ibrahima i Ismaila.
Stoga kažemo da zbog takvih djela oni nisu na islamskoj vjeri, makar se njoj pripisivali riječima.
Zato se njihovo pripisivanje Muhammedovom islamu ne prihvata, kao što se nije prihvatalo pripisivanje mušrika iz Kurejša vjeri Ibrahima i Ismaila, iako su se riječima pripisivali njima.
Stoga se ne uzima u obzir šta čovjek tvrdi jer čovjek može tvrditi da je na istini.
Da je samo tvrdnja dovoljna, i faraon bi bio na istini, jer je govorio: „Savjetujem vam samo ono što mislim, i vodim vas samo putem ispravnim.“ On je smatrao da je na uputi i istini i govorio je: „Ja sam vaš najveći gospodar.“
Tako da su to samo izrazi i tvrdnje koje ljudi izgovaraju, ali kada se ispita istina, vidi se da se radi o kufru (nevjerstvu) i jasnoj zabludi.
Oni koji govore ove riječi i kažu da su oni (šije) naša braća – to je ili zbog neznanja o šerijatu, ili zbog nepoznavanja stvarnog stanja i širka kojeg čine.
Također, razlog može biti i zbog slabosti (vehna) koji je prisutan u ummetu islama.
To je put koji je Zapad slijedio tokom dugih decenija. Pokušali su stvoriti škole „zbližavanja“ između nosioca istine od muslimana i rafidija (šija). Muslimani su prihvatili te škole koje su nazvali „približavanjem“ te su se zbližili sa rafidijama, a zatim su oni (rafidije) ojačali i zavladali nekim muslimanskim zemljama, kao što je Irak i Šam.
Kada su zavladali, nestalo je to takozvano zbližavanje i došlo je ubijanje, prolijevanje krvi, kršenje časti i spaljivanje (sunija). Ta škola je potom nestala i Zapad je više nije oživio.
Zašto su uopće stvorili te škole? Da bi rafidije (šije) ojačale. Kada ojačaju, onda vladaju nad sunijama.
Zapad se priklanja rafidijama ne zato što ih voli ili zato što traži istinu, već zato što znaju da su rafidije najveći neprijatelj i prepreka istinskom islamu. Kada se pravi islam širi onda iznutra ne postoji druga prepreka mimo rafidija.
A izvana smatraju da su Jevreji ti koji su prepreka islamu. Zato je stvoren Izrael s jedne strane, a rafidizam s druge strane.
Cilj je da se pravi islam zaokupi tim sukobima kako se ne bi širio u svijetu. To su prepreke za koje se nadamo da neće dugo trajati i koje zahtijevaju strpljenje, ustrajnost i žrtvu.
Original video snimka ispod:
